Րոբըրթ Շեքլի

Պաշտպանություն

Բիրմայում ինքնաթիռ կընկնի մյուս շաբաթ, բայց դա ինձ վրա չի ազդի այստեղ Նյու Յորքում: Եվ Ֆիիգերը չեն կարող ինձ վնասել: Քանի դեռ, իհարկե բոլոր պահարանների դռները փակ են:

Չէ, ամենադժվար բանը լեսնրայզ չանելն է: Ես ոչ մի դեպքում չպետք է լեսնրայզ անեմ: Բացարձակապե'ս չի կարելի: Ու ինչպես կենթադրեք, դա ինձ բավականին խանգարում է:

Այդ ամենը հերիք չէր՝ կարծես մոտս տհաճ հարբուխ է սկսվում:

Ամեն ինչ սկսվեց նոյեմբերի յոթի երեկոյան: Ես Բրոդվեյով դեպի Բեյքրի Կաֆե էի քայլում: Տրամադրությունս լավ էր, քանի որ մի քանի ժամ առաջ ֆիզիկայից բարդ քննություն էի հաջողությամբ հանձնել:

Որպեսզի պատկերը կատարյալ լինի, ասեմ նաև, որ քամին փչում էր հյուսիս-արեւմուտքից ժամում հինգ մղոն արագությամբ: Երկնքում Վեներան բարձրանում էր եւ լուսինը բավականին խոշոր էր: Դուք կարող եք ձեր եզրակացությունները անել նկարագրածիցս:

Հասա 98-րդ փողոցին եւ սկսեցի այն անցնել: Հենց որ մայթից ցած իջա, մեկը բղավեց Բեռնատա՜րը: Ուշադի՜ր, բեռնատարը:

Ես հետ թռա, անհանգստացած աջ ու ձախ նայելով: Տեսադաշտում ոչինչ չկար: Հետո, մեկ վայրկյան անց, անկյունից մեծ արագությամբ մի բեռնատար հայտնվեց , հատեց գծերն ու կարմիր լույսի տակով սլացավ Բրոդվեյով վեր:Առանց այդ զգուշացման, այն ինձ տակը կգցեր:

 

      

Դու հաստատ լսել ես այդպիսի պատմություններ: Միննի մորաքրոջը զգուշացրած տարօրինակ ձայնի մասին, որի շնորհիվ նա չի օգտվել այն վերելակից, որն ընկել է նկուղ: Կամ գուցե այդ ձայնը զգուշացրել է քեռի Ջոին Տիտանիկով չնավարկել: Ու այդտեղ սովորաբար պատմությունն ավարտվում է:

Երանի իմ պատմությունն էլ այդտեղ ավարտվեր:

Շնորհակալությո՛ւն, եղբայր, ասացի ես շրջվելով: Մարդ չկար:

Դու ինձ դեռ լսո՞ւմ ես, հարցրեց ձայնը:

Իհարկե լսում եմ: Ես մի անգամ էլ պտտվեցի շուրջս եւ կասկածանքով զննեցի մոտակա բնակարանների փակ պատուհանները: Բայց ո՞ր գրողի ծոցում ես դու թաքնվել:

Գրոնիշում, բացատրեց ձայնը, Հասկացա՞ր սահմանումը: Ռեֆրակցիայի ինդեքս: Աներեւույթ էակ: Ստվերի կերպ: Ճի՞շտ եմ բացատրում:

Դու անտեսանելի ես առաջարկեցի ես:

Հա էլի

Բայց ի՞նչ ես դու

Վալիդուզյան դերգ

Ի՞նչ ի՞նչ

Ես մի քիչ բարձր խոսիր : Սպասիր տեսնեմ: Նախկին Ծննդյան տոների ոգին եմ: Սեւ ճահճի էակը: Ֆրենկենշտայնի հարսնացուն: Այն

Մի րոպե, ասացի ես, ուզում ես ասել որ դու այլմոլորակային ուրվական կամ արարած ե՞ս:

Ակնհայտորեն դա նույն բանն է, պատասխանեց Դերգը:

Ամեն ինչ լիովին ակնհայտ էր: Նույնիսկ հիմարը կարող էր տեսնել որ ձայնը պատկանում է այլմոլորակայինի: Նա անտեսանելի էր երկրի վրա, բայց արտակարգ զգայարանները թույլ էին տվել նրան կանխազգալ վտանգը եւ զգուշացնել ինձ:

Սովորական, ամենօրյա արտանորմալ դիպված:

Ես սկսեցի արագ Բրոդվեյով ներքեւ քայլել:

Ի՞նչ պատահեց, հարցրեց անտեսանելի Դերգը:

Ոչինչ էլ չպատահեց, պատասխանեցի, ուղղակի կողքից տպավորությունն այն է, որ ես կանգնած եմ փողոցի մեջտեղում եւ զրուցում եմ հավանաբար տիեզերքի հեռավոր մատույցների անտեսանելի այլմոլորակայինի հետ: Հուսով եմ մյուսները քեզ չե՞ն լսում:

Բնականաբար:

Հիանալի է: Իսկ գիտե՞ս սրա պատճառով ես որտեղ կհայտնվեմ:

Քո մտքի ընթացքն այնքան էլ պարզ չի ինձ համար:

Հոգեբուժարանում: Գժանոցում: Խելառների տանը: Այնտեղ են մեկուսացնում այն մարդկանց, ովքեր անտեսանելի այլմոլորակայինների հետ են խոսում: Բարի գիշեր:

 

      

Գլխապտույտս արհամարհելով ես թեքվեցի արեւելք, հուսալով որ իմ անտեսանելի ընկերը կշարունակի շարժվել Բրոդվեյով ներքեւ:

Կխոսե՞ս հետս, հարցրեց Դերգը:

Ես գլուխս տարուբերեցի - անմեղ շարժում , որին, հուսով էի, ոչ ոք ուշադրություն չէր դարձնի ու շարունակեցի քայլել:

Բայց դու պե՛տք է ինձ հետ խոսես, ասաց Դերգը: Նրա ձայնում հուսահատություն էր հնչում: Իրական ենթաձայնային կապ հաստատելը շատ հազվագյուտ եւ զարմանալիորեն դժվար բան է: Երբեմն ես կարող եմ կապվել եւ հասցնել զգուշացնել հենց վտանգի պահին: Հաճախ էլ կապը կորում է:

Ուրեմն Միննի մորաքրոջ կանխազգացումները բացատրություն ունեն: Բայց միեւնույն է, ինձ այդպիսի բաներ պետք չեն:

Հնարավոր է որ հարյուր տարի այսպիսի հարմար պայմաններ չլինեն, ասաց Դերգը վշտացած ձայնով:

Ի՞նչ պայմաններ: Գրպանիս հինգ մետաղադրամի եւ երեք բանալու չխկչխկա՞լը Վեներայի ծագելու ընթացքո՞ւմ: Վատ չէր լինի, եթե ինչ որ մեկը հետազոտեր, բայց այդպիսի բաները ինձ համար չեն: Գերբնական երեւույթներն անհնար է ապացուցել: Արդեն բավականաչափ մարդիկ կան մեկուսարաններում, որ զբաղված են իրենց զսպաշապիկները ասեղնագործելով: Բոլորովին կարիք չկա որ ես էլ նրանց միանամ:

Ինձ հանգիստ թող, ասացի: Մի ոստիկան զարմացած հայացք գցեց ինձ վրա: Ես անմեղ ժպտալով արագացրեցի քայլերս:

Հասկանում եմ քո սոցիալական դրությունը, շարունակեց Դերգը, բայց մեր այս շփումը հենց քեզ է ձեռնտու: Ես ուզում եմ քեզ պաշտպանել մարդկային կյանքի անհամար վտանգներից:

Ես նրան չպատասխանեցի:

Լավ, ասաց Դերգը, Չեմ կարող քեզ ստիպել: Ես իմ ծառայությունն այլ տեղ կառաջարկեմ: Ցտեսություն, եղբայր:

Ես գլխով համաձայնություն տվեցի:

Մի բան էլ , ասաց նա, Վաղը կեսօրից միչեւ մեկն անց տասնհինգը աշխատիր խուսափել մետրոյից: Ցտեսություն:

Ի՞նչ: Ինչո՞ւ:

Կոլումբոս Սըրքլ կայարանում մարդ կմահանա: Հրմշտոց կլինի եւ նա կընկնի մոտեցող գնացքի տակ: Այդ մարդը դու կլինես, եթե այնտեղ լինես: Ցտեսություն:

Մեկը վաղը կմահանա՞: Ես հարցրեցի: Դու համոզված ե՞ս:

Իհարկե:

Եւ այդ մասին թերթերը կգրե՞ն:

Պիտի որ գրեն:

Իսկ դու շա՞տ այդպիսի բաներ գիտես:

Ես կարող եմ զգալ ժամանակի առանցքով քո ուղղությամբ ճառագայթող վտանգները: Իմ միակ ցանկությունը քեզ այդ վտանգներից պաշտպանելն է:

Ես կանգ էի առել: Երկու աղջիկ քրքջում էին, կարծելով թե ինքս ինձ հետ եմ խոսում:

Լսիր, շշնջացի ես, կարո՞ղ ես մինչեւ վաղը երեկո սպասել:

Իսկ դու թույլ կտա՞ս քո պաշտպանը դառնամ: Դերգի հարցում անհամբերություն էր զգացվում:

Վաղը կպատասխանեմ, ասացի ես: Թերթը կարդալուց հետո:

 

      

Հոդվածն իրոք այնտեղ էր: Ես այն կարդացի 113-րդ փողոցի վրա գտնվող իմ կահավորված սենյակում: Ամբոխը հրել էր մի մարդու, որը հավասարակշռությունը կորցրել եւ ընկել էր մոտեցող գնացքի տակ: Ես խորը մտածմունքների մեջ էի իմ անտեսանելի պաշտպանին սպասելիս:

Չգիտեի ինչ անել: Կարծես նրա օգնության առաջարկը բավականին անկեղծ էր: Բայց ես վստահ չէի, թե ցանկանում եմ դա: Երբ մեկ ժամից Դերգը կապվեց ինձ հետ, այդ պաշտպանության գաղափարն արդեն բոլորովին դուր չէր գալիս ինձ եւ ես այդ մասին ասացի նրան:

Դու ինձ չե՞ս վստահում, հարցրեց նա:

Ես ուղակի ցանկանում եմ նորմալ կյանքով ապրել:

Եթե դու ընդհանրապես կարողանաս շարունակել ապրել, նա ինձ հիշեցրեց, այն երեկվա բեռնատարը

Դե դա պատահար էր, կյանքում մեկ անգամ է այդպիսի բան լինում:

Մարդ կյանքում մեկ անգամ է մահանում, տխուր ձայնով ասաց Դերգը: Հետո մի մոռացիր մետրոյի դեպքը:

Դե դա հաշիվ չի: Ես այսօր չէի պատրաստվում մետրո նստել:

Բայց կարեւորն այն է, որ դու որեւէ պատճառ չունեիր մետրո չնստելու: Նույն տրամաբանությամբ էլ դու պատճառ չունես հաջորդ մի ժամվա ընթացքում լոգանք չընդունելու:

Իսկ ինչո՞ւ պետք է չլողանամ:

Ոմն օրիորդ Ֆլինթ, Դերգն ասաց, որն ապրում է միջանցքի ծայրում, հենց նոր իր լոգանքն ավարտեց, եւ հատակի վարդագույն սալիկի վրա գցել է հալված վարդագույն օճառի մի կտոր: Դու կսահես այդ օճառի վրա եւ ձեռքդ կվնասես:

Հը, հո դա էլ մահացու չի:

Չէ՛, նույնիսկ համեմատելի չի , ասենք, ցնդած մի ջենթլմենի՝ տանիքից նետած ծանր ծաղկամանի հարվածի հետ:

Իսկ դա՞ երբ է լինելու, հարցրեցի:

Ինձ թվաց դու հետաքրքրված չես:

Ես շատ հետաքրքրված եմ: Ե՞րբ: Որտե՞ղ:

Իսկ դու թույլ կտա՞ս, որ քեզ շարունակեմ պաշտպանել, հարցրեց նա:

Ինձ մի բան բացատրիր, ասացի: Քո՞ շահն այստեղ ինչ է:

Բավականությո՛ւնը, ասաց նա: Ամենամեծ բերկրանքը վալիդուզյան դերգի համար այլ էակներին օգնելն է:

Բայց դու իսկապե՞ս ուրիշ օգուտ չունես այդ ամենից: Մի մանրուք, ինչպիսին է, օրինակ իմ հոգին, կամ աշխարհի տիրակալը դառնալը:

Ինձ ոչինչ պետք չի: Եթե ես պաշտպանության դիմաց վճար ստանայի, դա լրիվ կկործաներ հոգեկան բավարարվածությունը: Ես բոլոր դերգերը կյանքում միայն մի բան են ցանկանում՝ պաշտպանել մեկին վտանգներից, որոնք մենք լավ ենք տեսնում, իսկ նրա համար դրանք անտեսանելի են: Դերգը լռեց հետո ցածրաձայն ավելացրեց: Մենք նույնիսկ շնորհակալություն չենք ակնկալում:

Նա ինձ վերջնականապես համոզեց դրանով: Ինչպե՞ս կարող էի ես կռահել հետեւանքները: Ինչպե՞ս կարող էի իմանալ, որ նրա օգնությանը կբերի այնպիսի իրադրության, որ ես ոչ մի դեպքում չպետք է լեսնրայզ անեմ:

Իսկ ի՞նչ կասես ծաղկամանի մասին, հարցրեցի:

Այն կընկնի վաղը առավոտյան ութ անց կեսին, տասներորդ փողոցի եւ ՄըքԱդամս բուլվարի անկյունում:

Տասներորդ եւ ՄըքԱդա՞մս: Որտե՞ղ է դա:

Ջըրսի Սիթիում, պատասխանեց նա արագորեն:

Բայց ես կյանքումս Ջըրսի Սիթիում չեմ եղել: Ինչո՞ւ ես ինձ այդ մասին զգուշացնում:

Ես ի՞նչ իմանամ դու ուր ես գնում կամ ուր չես գնում, ասաց Դերգը: Ես պարզապես զգում եմ քեզ վերաբերվող վտանգները, որտեղ էլ դրանք պատահեն:

Իսկ հիմա ես ի՞նչ անեմ:

Ինչ ուզում ես արա, ասաց նա: Շարունակիր ապրել քո սովորական կյանքով:

Սովորական կյանքով

 

      

Ամեն ինչ իրոք նորմալ սկսվեց: Ես առաջվա նման Կոլումբիայի համալսարանում իմ դասերին էի հաճախում, տնային աշխատանքներով էի զբաղվում, կինո եւ ժամադրության գնում, խաղում էի պինգ-պոնգ ու շախմատ: Ես երբեք որեւէ մեկի որեւէ բանով ցույց չտվեցի որ վալիդուսյան դերգի պաշտպանության տակ եմ:

Օրը մեկ-երկու անգամ Դերգը գալիս էր ինձ մոտ: Նա ասում էր մոտավորապես այսպիսի մի բան՝ Ուեսթ Էնդ Ավենյուի վրա գետնի ցանցը լավ չի ամրացված 66րդ եւ 67րդ փողոցների միջեւ: Վրայով չքայլես:

Ես իհարկե չէի քայլում: Բայց ինչ որ մեկը քայլում էր: Ես հաճախ այդ դեպքերի մասին կարդում էի թերթերում:

Որոշ ժամանակ անց այդ վիճակին սովորեցի, եւ սկսեցի ինձ շատ ապահով զգալ: Մի այլմոլորակային էակ օրը քսանչորս ժամ ջանում էր ինձ օգտակար լինել, իր կյանքի միակ նպատակն ունենալով ինձ պաշտպանելը: Գերնորմալ թիկնապահ: Դա ինձ հսկայական ինքնավստահություն էր տալիս:

Դրա շնորհիվ ես հրաշալի հասարակական կյանք սկսեցի վարել:

Բայց Դերգը հետզհետե սկսեց ավելի ու ավելի ջանասեր դառնալ: Նա ինձ սպառնացող նորանոր վտանգներ էր գտնում, որոնց մեծ մասը, ինչպիսիք էին Մեքսիքո Սիթիից, Տորոնտոյից, Օմահայից կամ Փափիթիից խուսափելը, որեւէ իրական ազդեցություն չունեին իմ կյանքի վրա Նյու Յորքում:

Ի վերջո ես նրան հարցրեցի, թե արդյոք պատրաստվում է ինձ զեկուցել երկրագնդի բոլոր պոտենցիալ վտանգների մասին:

Սրանք միայն մի քանիսն են, շատ քչերը բոլոր վտանգներից, որոնք կարող են քեզ վնաս պատճառել, ասաց նա:

Մեքսիքո Սիթիո՞ւմ, Փափիթիո՞ւմ: Ինչու չես սահմանափակում քո զգուշացումները միայն տեղական վտանգներով: Ասենք Նյու Յորքում եւ արվարձաններում կատարվող դեպքերի մասին:

Տեղական տերմինը ինձ համար իմաստ չի կրում համառեց Դերգը: Իմ զգայարանները ժամանակային են, ոչ թե տարածական: Ես քեզ պետք է ամեն ինչից պաշտպանեմ:

Իր ձեւի մեջ դա բավականին սրտառուչ էր: Հետո ի՞նչ կարող էի անել: Ես պարզապես նրա զեկուցումներից պիտի անտեսեի Հոբոքենին, Թայլանդին, Քենզաս Սիթիին, Անքոր Ուաթին (արձանի փլուզում), Փարիզին եւ Սարասոթային վերաբերվողները: Հետո, մնացած տեղական վտանգներից, կարող էի հաշվի չառնել այն բոլորը, որ կատարվելու են Քուինզում, Բրոնքսում, Սթեյթեն Այլնդում, Բրուկլինում, հիմնականում կենտրոնանալով Մանհեթենի վրա:

Չնայած երբեմն զգուշացումները շատ արժեքավոր էին: Դերգն ինձ փրկեց մի քանի շատ տհաճ միջադեպերից՝ կողոպուտից Քըսիդրալ Փարքուեյում, ծեծից եւ հրդեհից:

 

    

Բայց նա անընդհատ արագացնում էր տեմպը: Ամեն ինչ սկսվեց օրը երկու զգուշացումից: Մի ամիս չանցած նա ինձ զգուշացնում էր օրը հինգ-վեց անգամ: Վերջում նրա զգուշացումները՝ տեղական, ազգային, միջազգային, գալիս էին հոսքի նման:

Ինձ, անհավանականորեն, չափից շատ վտանգներ էին սպառնում:

Ահա մի սովորական օր.

Ապականված ուտելիք Բեյքըրի Կաֆեում: Այնտեղ չուտես այս երեկո:

Ամստերդամի 312 համարի ավտոբուսի արգելակները վնասված են: Մի գնա ավտոբուսով:

Մելենի լվացքատանը գազի հոսք կա: Շուտով պայթյուն կլինի: Լավ կլինի շորերդ ուրիշ տեղ տանես մաքրման:

Կատաղած վայրի շուն է վազվզում Րիվըրսայդ Դրայվի եւ Սենթրալ Փարք Վեսթի միջեւ: Տաքսիով գնա:

Շատ շուտով ես իմ ժամանակը հիմնականում ծախսում էի ինչ-որ բաներ չանելով կամ ինչ-որ տեղերից խուսափելով: Ինձ կարծես վտանգ էր սպասում ամեն քայլափոխին:

Ես սկսեցի կասկածել որ Դերգը իր զեկուցումները չափազանցում է: Դա միակ հնարավոր բացատրությունը կլիներ: Ի վերջո, մինչեւ իրեն հանդիպելը, այսքան տարի, առանց այլմոլորակային օգնության ապրել եմ բավականին նորմալ կյանքով: Ինչո՞ւ պիտի ռիսկերը հիմա այդքան աճեին:

Մի երեկո ես այդ մասին նրան հարցրեցի:

Իմ բոլոր զեկուցած վտանգները բացարձակապես իրական են, ասաց նա ակնհայտորեն վիրավորված ձայնով: Եթե չես հավատում, փորձիր վաղը քո հոգեբանության դասից առաջ լույսերը վառել:

Ինչո՞ւ:

Վնասված էլեկտրալարեր:

Քո զգուշացումների անկեղծության վրա չեմ կասկածում, հավատացրեցի ես նրան: Պարզապես համոզված եմ որ իմ կյանքը, մինչեւ քո հայտնվելը, երբեք այսքան վտանգավոր չի եղել:

Իհարկե չի եղել: Դու անկասկած հասկանում ես, որ պաշտպանություն ստանալով դու ստանում ես նաեւ դրա բացասական կողմերը:

Ի՞նչ: Ինչպիսի՞ բացասական կողմեր:

Դերգը տատանվեց՝ պաշտպանությունը ծնում է հետագա պաշտպանության անհրաժեշտություն: Դա տիեզերական ճշմարտություն է:

Չհասկացա՜, ասացի ես շփոթված:

Մինչ ինձ հետ հանդիպելը, քեզ, բոլորի նման, այնքան վտանգներ էին սպառնում, ինչքան իրադրությունն էր թելադրում: Բայց իմ հայտնվելով քո անմիջական միջավայրը փոխվեց: Եւ դրա հետ փոխվեց նաեւ քո վիճակն այդ միջավայրում:

Փոխվե՞ց: Ինչո՞ւ:

Որովհետեւ ես կամ: Դու իմ միջավայրի մի մասն ես հիմա, ինչ որ չափով, եւ նույնքանով էլ ես եմ քո միջավայրի մասը: Դու իհարկե, հասկանում ես, որ մի վտանգից խուսափելը այլ վտանգների ճանապարհն է բացում:

Դու ուզում ես ասել, ասացի ես բառերը հատ-հատ արտասանելով, որ քո օգնության շնորհիվ իմ վտանգները շատացե՞լ են:

Դա անխուսափելի էր, հառաչեց նա:

    

Եթե Դերգն անտեսանելի ու անմարմին չլիներ, ես այդ պահին մեծ հաճույքով նրան կխեղդեի: Շատ զայրացած էի որ խաբվել եւ այդ այլմոլորակային արկածախնդրի ծուղակն եմ ընկել:

Եղավ, ասացի ես հազիվ ինձ զսպելով: Շնորհակալ եմ քո բոլոր արածների համար: Հիմա գնա քո Մարսը կամ որտեղ որ ապրում ես:

Ուրեմն էլ չե՞ս ուզում որ քեզ պաշտպանեմ:

Ճիշտ կռահեցիր: Գնալուց աշխատիր դուռը հետեւիցդ չշրխկացնել:

Բայց ի՞նչ է պատահել: Դերգը կարծես իսկապես շփոթված էր: Այո, ճիշտ է, որ քո կյանքում որոշ ռիսկեր ավելացել են: Բայց հետո՞ ինչ: Բա ռիսկերին դիմակայելու եւ նրանց հաղթելու փառքն ու պատի՞վը: Չէ որ ինչքան ավելի մեծ է վտանգը, այնքան ավելի մեծ է վտանգից խուսափելու ցնծությունը:

Ես առաջին անգամ հասկացա, թե որքան օտար էր ինձ համար այս այլմոլորակային էակի մտածելակերպը:

Ինձ համար այդպես չի, ասացի: Հիմա չքվիր այստեղից:

Քո ռիսկերը աճել են, Դերգը փորձում էր համոզել, բայց իմ վտանգներ հայտնաբերելու ընդունակությունները լիովին բավարար են այդ հարցերը լուծելու համար: Եւ ես ուրախ եմ դա անել: Այնպես որ դու ընդհանուր առմամբ շահում ես:

Գլուխս թափահարեցի: Ես գիտեմ հետո ինչ է լինելու: Իմ ռիսկերը շարունակելու են շատանալ, այդպես չէ՞:

Բոլորովին էլ այդպես չէ: Դու հասել ես միջադեպերի քանակական սահմանին:

Դա ի՞նչ է նշանակում:

Դա նշանակում է որ միջադեպերի քանակը, որոնք դու պետք է կանխես, այլեւս չի աճի:

Հրաշալի է: Հիմա խնդրում եմ չքվիր այստեղից:

Բայց ես հենց նոր բացատրեցի

Իհարկե: Էլ չի աճելու, կմնա նույնը: Լսիր, երբ դու ինձ հանգիստ թողնես իմ սկզբնական միջավայրը կվերականգնվի, չէ՞: Դրա հետ էլ իմ սկզբնական ռիսկը:

Վաղ թե ուշ, Դերգը համաձայնվեց: Եթե կենդանի մնաս:

Ես կփորձեմ:

Որոշ ժամանակ Դերգը լուռ էր: Վերջապես նա ասաց. Դու չես կարող ինձ հետ ուղարկել: Վաղը.

Ինձ մի ասա: Պատահարից ես ինքս կխուսափեմ:

Ես պատահարների մասին չէի մտածում:

Բա ինչի՞ մասին էիր մտածում:

Չգիտեմ ինչպես ասեմ, Դերգը կարծես ամաչում էր: Ես նշեցի որ քանակական փոփոխություններ այլեւս չեն լինի: Բայց ոչինչ չասացի որակական փոփոխությունների մասին:

 

    

Ինչի՞ մասին ես խոսում, բղավեցի ես:

Ուզում եմ ասել, ասաց Դերգը, որ մի գեմփեր է քո հետեւից ընկել:

Ինչ է ընկե՞լ: Սա՛ ինչ չար կատակ է:

Գեմփերն էակ է իմ միջավայրից: Հավանաբար քեզնով հրապուրվել է իմ պաշտպանության շնորհիվ ռիսկերից խուսափելու քո ունակության համար:

Գրողը տանի Գեմփերին էլ, քեզ էլ:

Եթե նա հայտնվի, փորձիր ազատվել նրանից միսլթոյի ճյուղով: Երկաթը նույնպես արդյունավետ է, եթե միաձուլված է պղնձի հետ: Նաեւ

Ես ցատկեցի անկողինս եւ գլուխս մտցրեցի բարձի տակ: Դերգը երեւի հասկացավ ինչ էր արտահայտում այդ արարքս եւ մի րոպեից արդեն նրա ներկայությունը չէի զգում:

Ես ինչ հիմարն եմ եղել: Մենք, երկրացիներս ունենք մի ընդհանուր թերություն, միշտ պատրաստ ենք վերցնել մեզ անվճար առաջարկված ամեն ինչ, նույնիսկ եթե դա մեզ բոլորովին պետք չի:

Տես ինչ փորձանքներ կարող են լինել դրա պատճառով:

Բայց հիմա Դերգը հեռացել էր, եւ իմ ամենածանր փորձությունները հետեւում էին: Ես որոշ ժամանակ տեղումս կմնամ, հնարավորություն տալով որ ամեն ինչ վերականգնվի ինչպես որ կար: Եւ մի քանի շաբաթից, երեւի, ես

Օդում ինչ որ բզզոց կար:

Ես նստեցի անկողնում: Սենյակի մի անկյունը զարմանալիորեն մութ էր եւ այդ կողմից սառը օդ էր փչում իմ երեսին: Բզզոցի ձայնն այժմ ավելի բարձր էր, այն կարծես ծիծաղ լիներ, թավ, միապաղաղ:

Այդ պահին արդեն ինձ հուշելու կարիք չկար:

Դերգ, ճչացի, փրկիր ինձ դրանից:

Նա ակնթարթորեն հայտնվեց: Միսլթո: Պարզապես ճյուղը թափ տուր Գեմփերի ուղղությամբ:

Ո՞ր գրողից ես հիմա միսլթո գտնեմ:

Այդ դեպքում փորձիր երկաթ եւ պղինձ:

Ես ցատկեցի դեպի գրասեղանը, վերցրեցի պղնձե պրեսպապյեն եւ աջ ու ձախ սկսեցի նայել երկաթե առարկա գտնելու համար, որ կպցնեմ պղնձին: Ինչ որ ուժ քաշեց պրեսպապյեն իմ ձեռքից, բայց ես կարողացա մինչեւ ընկնելը այն նորից բռնել : Հանկարծ նկատեցի թանաքի գրիչը, եւ նրա երկաթե ծայրը մոտեցրեցի պրեսպապյեին:

Մթությունն անհետացավ: Սառը օդի հոսքը դադարեց:

Հետո ես կարծես ուշաթափվեցի:

 

    

Համոզվեցի՛ր որ իմ օգնությունը քեզ անհրաժեշտ է, հանդիսավոր ձայնով ասաց Դերգը դրանից մի ժամ հետո:

Կարծես իրոք պետք է, պատասխանեցի ես պաղած ձայնով:

Քեզ որոշ բաներ են անհրաժեշտ, ասաց Դերգը, վոլֆսբեյն, ամարինս, սխտոր, գերեզմանատան մամուռ

Բայց Գեմփերն անհետացել է:

Ճիշտ է: Սակայն Գրեյլերները դեռ կան: Քեզ նաեւ պետք է պաշտպանվել Լիփերից, Ֆիիգերից եւ Մելգրայզերից:

Ես գրի առա անհրաժեշտ բույսերի, թուրմերի եւ այլ նյութերի ցուցակը: Ես նույնիսկ նրան չհարցրեցի գերբնականի եւ գերնորմալի կապի մասին: Ես արդեն լիովին եւ բացարձակապես ամեն ինչ հասկանում էի:

Ուրվականներ եւ ոգինե՞ր: Գուցե այլմոլորակայիննե՞ր: Նա ասաց որ դրանք նույն բանն են, ու ես հասկանում էի նա ինչ նկատի ուներ: Դրանք սովորաբար մեզ հանգիստ են թողնում: Մենք նույնիսկ ընկալման եւ գոյության տարբեր մակարդակների վրա ենք: Քանի դեռ մարդն այնքան հիմար չի որ իր վրա ուշադրություն հրավիրի:

Հիմա ես նրանց խաղի մի մասն եմ: Ոմանք փորձում են ինձ սպանել, մյուսները՝ պաշտպանել: Բայց ոչ մեկի, նույնիսկ Դերգի հոգը չեմ: Նրանց համար ես պարզապես խաղալիք եմ:

Եւ այս իրավիճակը լիովին իմ մեղքով էր: Ես սկզբում իմ տրամադրության տակ ունեի ամբողջ մարդկության կուտակած իմաստությունը: Այդ հզոր ռասայական ատելությունը դեպի վհուկներն ու ուրվականները, այլմոլորակայիններից իռացիոնալ վախը: Իմ արկածների նման դեպքեր հազարներով կրկնվել են մարդկության պատմության ընթացքում: Մարդիկ տարօրինակ ուժերի հետ խաղեր են խաղացել եւ այդ պատճառով շատ վատ բաներ են նրանց հետ կատարվել՝ դարձել են անհարկի ուշադրության կենտրոն :

Այսպիսով ես անբաժանելիորեն զոդված էի Դերգի հետ ու նա էլ ինձ հետ: Մինչեւ երեկ, իհարկե: Հիմա ես մեն-մենակ եմ:

Մի քանի շաբաթ ամեն ինչ համեմատաբար խաղաղ էր: Ես ժամանակին պահարանների դռները փակելով Ֆիիգերին հեռու էի պահում: Լիփերն ավելի սպառնալից էին, բայց դոդոշի աչքը կարծես նրանց կանգնեցնում էր: Իսկ Մելգրայզրը միայն լիալուսնի ժամանակ էր վտանգավոր:

 

Քեզ վտանգ է սպառնում, երեկ ասաց Դերգը:

Կրկի՞ն, հարցրեցի հորանջելով:

Մեր հետեւից սրանգ է ընկել:

Մե՞ր:

Այո, իմ եւ քո հետեւից: Երբեմն նույնիսկ դերգերը պետք է վտանգների դիմակայեն:

Այս կոնկրետ Սրանգը վտանգավո՞ր է:

Շա՛տ:

Լավ, ինչ ես ուզում անեմ: Օձի կաշի՞ փռեմ դռան վրա: Հնգանկյո՞ւն նկարեմ:

Չէ, դրանք չեն օգնի, ասաց Դերգը, Սրանգի հետ պետք է բացառումով պայքարել, խուսափելով որոշ գործողություններից:

Այդ պահին արդեն այնքան սահմանափակումներ կային իմ արարքների վրա, որ ևս մեկը նշանակություն չէր ունենա: Ի՞նչ պետք է չանեմ:

Դու չպետք է լեսնրայզ անես, Դերգն ասաց:

Լեսնրա՞յզ: Ես ճակատս կնճռոտեցի: Դա ի՞նչ է:

Ինչպե՞ս չես իմանում: Դա հասարակ, ամենօրյա գործողություն է:

Ամենայն հավանականությամբ ես դա ուրիշ անվան տակ գիտեմ: Բացատրիր:

Շատ լավ: Լեսնրայզ անելը դա այն... Նա հանկարծ լռեց:

Ի՞նչ:

Նա այստե՛ղ է: Սրա՛նգը:

Ես հետ-հետ գնացի մինչեւ պատին կպա: Ինձ թվաց սենյակում ինչ-որ օդի շարժում կա, բայց հնարավոր է որ այդ զգացումը իմ գերլարված նյարդերի պատճառով էր:

Դե՛րգ, բղավեցի, Ո՞ւր ես դու: Ես ի՞նչ պիտի անեմ:

Ես ճիչ լսեցի, եւ ծնոտների փակվելու ձայն:

Դերգը բղավեց: Նա ինձ բռնել է:

Սարսափելի ատամների կրճտոց լսվեց: Հետո ես հազիվ որսացի Դերգի վերջին խոսքերը՝ լեսնրայզ չանե՜ս:

Իսկ դրանից հետո՝ լռություն:

Հիմա ես տեղումս նստած եմ: Բիրմայում մյուս շաբաթ ինքնաթիռի վթար կլինի, բայց դա ինձ այստեղ, Նյու-Յորքում չի խանգարի: Եւ ֆիիգերն էլ չեն կարող ինձ վնասել: Եթե, իհարկե, չմոռանամ պահարանների դռները փակ պահել:

Միակ խնդիրը լեսնրայզն է: Ես չպետք է լեսնրայզ անեմ: Բացարձակապե՛ս: Եթե ես որոշ ժամանակ լեսնրայզ չանեմ, ամեն ինչ կանցնի, ինձ հետապնդողները ուրիշներով կսկսեն զբաղվել: Ես պետք է դիմանամ: Ինձ միայն սպասել է պետք մինչեւ նրանք հեռանան:

Վատն այն է, որ ես գաղափար չունեմ ինչ է լեսնրայզ անելը: Դերգն ասաց՝ սովորական մարդկային գործողություն է: Ես փորձում եմ հնարավորինս սահմանափակել իմ գործողությունների քանակը:

Լավ քնեցի, հանգստացա եւ դրանից ինձ հետ բան չպատահեց: Ուրեմն դա լեսնրայզ անել չէր: Գնացի խանութ, ուտելիք գնեցի, վճարեցի, եփեցի, կերա: Դա էլ լեսնրայզ անել չէր: Այս հաշվետվությունը գրեցի, դա էլ լեսնրայզ չէր:

Ես դեռ դուրս կգամ այս իրավիճակից:

Մի քիչ պետք է ննջեմ: Կարծես մոտս հարբուխ է սկսվում: Փռշտալս գալիս է: Հափ...

 

Վերջ

 

Անգլերենից թարգմանեց Արտակ Քալանթարյանը

Խմբագրեր` Ալիսա Քալանթարյան, Սյուզան Մակարյան